Alex de Vries over Inez Smit: ' De schilderijen zien er evenwichtig uit, maar ieder doek bestaat uit disharmonische verhoudingen die met elkaar in verband zijn gebracht. Het zijn composities waarin tegenritme de manier van schilderen bepaalt. Zelf omschrijft ze dat als een toevallige ordening, zoals een stapel post die je op de hoek van een tafel legt en die daar dan ternauwernood blijft liggen.
Inez zoekt in haar abstracte schilderijen naar evenwicht zonder symmetrie. Haar manier van schilderen is vooral een zoekproces waar geen berekeningen aan vooraf gaan. Je zou haar werk gevoelsmatig structuralisme of associatief constructivisme kunnen nomen. Ze kan een schilderij niet van tevoren uitmeten en dan de vlakverdeling uitvoeren zoals die is bedoeld. Ze moet tijdens het schilderen alle verhoudingen tegen elkaar uitspelen.Ze begint met een ontwerp dat pas standhoudt al ze het verandert. Alle wisselwerkingen die in het schilderij mogelijk zijn, moet ze tegen elkaar wegstrepen om tot een onvoorspelbare uitkomst te komen. Groot en klein, licht en donker, hard en zacht, glad en ruw, kleur en zwart-wit: het zijn allemaal dualiteiten die ze met elkaar moet verenigen, niet om tot een slap compromis te komen, maar in een krachtig samenspel van uitersten die elkaar bevestigen. In een schilderij moet tijd zitten. Inez hoopt dat je als kijker in haar doeken een rustpunt ervaart in alles wat door beweegt. Dat kan alleen in directe aanwezigheid van het schilderij.'
