Liza Rinkema Rapuš

“The old world is dying, and the new world struggles to be born: now is the time of monsters.” - Antonio Gramsci

Deze quote suggereert een in-between, een tussen-in, waar betekenis en vorm niet vastliggen, en waar lichamen een monsterlijk potentieel hebben. Ik beschouw mijn kunstenaarschap als het reizen van en naar deze poëtische ruimte, zoekend naar beelden en verhalen.

Ik ben geïnspireerd door ervaringen met de niet-menselijke wereld, zowel als door denkers en kunstenaars die een elementaire verbinding met de aarde onderzoeken. Belangrijk voor me is het werk van Karen Barad, die op cel-niveau relaties tot andere tijden en werelden bewijst. Ik denk aan Sophie Strand en haar volharding in de geworteldheid van mythes en verhalen. Aan Donna Haraway en haar speculatieve figuren vol elementen, dieren, technologieën. En ik kijk naar mezelf, naar het monsterlijke van mijn eigen lichaam. Naar dat wat niet te rijmen valt met vandaag. Het is raar. Dat er zoveel in een lichaam huist.

Al deze ‘rare relaties’, tussen mensen, tijden, bio- en technologieën, zijn volop in ontwikkeling. Wat doe je, in-between de geschiedenis en de toekomst, tussen het alledaagse en monsterlijke lichaam in? Ik heb besloten te dansen, te midden van de fricties, tussen de verlangens, met alle informatie en herinnering, in- en uit de toon.

Ik begon als artistiek onderzoeker vanuit de podiumkunsten. In samenwerking met scenografen en andere makers zocht ik naar een belichaamde benadering voor ecologische vraagstukken. Hier kwam zowel beeldend, performatief en theoretisch werk uit voort. Tijdens mijn master studie DAI art praxis maakte ik eigen werk rondom spraak, macht, en vertelling als materiële actie. Dit uitte zich in performances, teksten, en installaties. De laatste jaren heb ik geluid en stem onderzocht als vormen van agency en verbinding binnen meer-dan-menselijke ecologieën. Werkend met taal, fictie, belichaming en geluid benader ik ecologieën en creëer ervaringen en verhalen.