Lucy Schreurs

Al sinds ik me kan herinneren heb ik een complexe relatie gehad met identiteit en thuishoren. Ik verstopte me vroeger in boeken om te begrijpen hoe anderen zichzelf vormgaven binnen stereotypen, subculturen en sociale normen. Vooral rondom seksualiteit, gender en intimiteit bleef er afstand tussen hoe ik mezelf zag en de sociale norm. Opgegroeid binnen de normen en waarden van een katholiek Limburgs gezin werd wat niet-normatief was afgestoten i.p.v. geaccepteerd. Daardoor ontwikkelde ik een fascinatie voor mensen en gemeenschappen die buiten dominante structuren bestaan. Ook vanuit de behoefte om dichterbij te komen en stukjes van mezelf terug te vinden die geen ruimte kregen.

De spanning tussen afwijzing en verbondenheid vormt het vertrekpunt van mijn praktijk. Ik onderzoek hoe normen rondom gender, seksualiteit en identiteit worden doorgegeven, geïnternaliseerd en gereproduceerd. Vanuit die vragen ben ik richting queer communities, performancecultuur en alternatieve sociale ruimtes zoals nachtclubs, raves en seksfeesten getrokken. Eerst documentair, gaandeweg ook als participant, organisator en curator.

Ik zie het queer nachtleven niet als ontsnapping, maar als een plek waar intimiteit, collectieve vreugde en andere manieren van samenleven worden ervaren en beoefend. Via fotografie, performance en installaties onderzoek ik tijdelijke, intieme vormen van gemeenschap in seks-positieve omgevingen zoals Whole Festival (Berlijn) en Club Raum (Amsterdam). Voor mij kunnen deze ruimtes veranderen wat je buiten die ruimte als normaal of acceptabel beschouwt.

Ecologische analoge fotografie vormt daarbij niet alleen een techniek, maar ook een inhoudelijk uitgangspunt. Met vergankelijke beeldprocessen zoals cyanotypes en anthotypes onderzoek ik kwetsbaarheid, transformatie en wederkerigheid. Ik zie het beeld als een levend organisme. Net als identiteit en gemeenschap bevindt het zich voortdurend in een staat van verandering; het reageert op tijd, omgeving en relaties.