martin pot

Mijn werk, zowel tekeningen als essays, is een - toch steeds tussentijds - resultaat van een decennialange voortdurende zoektocht naar onze plaats en verhouding tot de ons omringende (gebouwde) omgeving. De vele kaders van deze zoektocht zijn divers: van de relatie tot de natuurlijke omgeving, de brede technologische ontwikkelingen, de inbreuk op de natuur, de noodzaak tot een meer spirituele benadering van ons ‘wonen’ tot de noodzaak samen onze artificiële omgeving vorm en inhoud te geven. ‘To dwell’, zei Heidegger, is in vrede leven, op een bepaalde tijd, op een bepaalde plek. Toch is dat exact wat voor velen nu een serieus probleem vormt; voor daklozen, vluchtelingen of andere ongewenst reizenden. Zoals filosoof/antropoloog Bruno Latour stelde: “we leven op de ruïnes van de modernisering, we zoeken op de tast naar een plek om te wonen”.

Ons bouwen is een vorm van krabben aan het oppervlak van de aarde; we ruïneren vanaf het moment dat we de eerste spa in de grond steken. We leven op de aarde, niet met de aarde. Vanaf dat moment verliezen we het diffuse contact met de grond die ons een onderdak, een bestaan biedt. Als ons bouwen na eeuwen haar functie verliest geven we niet terug maar breken ruw af; er is geen sprake van entropie. Toch rest voor lange tijd de geschiedenis, de stille getuigen van bewoning, van geboorte of dood. De tijd heelt niet alles, het verval is niet volkomen.
In mijn tekeningen gebruik ik zowel een weergave van de geschiedenis (foto’s) als haar inbedding, haar synthese met het heden. Materiaalgebruik sluit hierop aan: een zorgvuldige papier- en formaat-keuze, beeld primair houtskool en inkt, soms gouache.