Voor haar onderzoek ‘Batu Bicara’ (‘De sprekende steen’) neemt Rebecca Simons de koloniale geschiedenis van Molukse KNIL-families als uitgangspunt. De titel verwijst naar een ceremoniële plek op Ambon waar voorouders worden geraadpleegd en vormt het vertrekpunt om archiefmateriaal, mythes en familieverhalen samen te brengen. De aanleiding voor het project is het overlijden van de vader van Simons’ partner. Met hem verdween een directe lijn naar het Nederlands-Indische verleden van hun dochter. Het besef dat deze geschiedenis dreigde te verdwijnen, bracht haar ertoe te onderzoeken hoe verhalen worden geconstrueerd en doorgegeven. Vanuit haar positie binnen de familie wil Simons dit materiaal van binnenuit benaderen en tegelijkertijd als kunstenaar kritisch bevragen. Geïnspireerd op illustraties uit de koloniale tijd onderzoekt ze hoe bestaande representaties kunnen worden herwerkt om andere verhalen zichtbaar te maken door middel van digitale bewerking en analoge technieken zoals etsen en collages. Daarnaast experimenteert Simons met niet-lineaire vertelvormen in fotografie, video en geluid. Uiteindelijk vormen ze samen een ruimtelijke installatie die het publiek activeert om een eigen positie in te nemen ten opzichte van de geschiedenis.