Junghun Kim onderzoekt met Dam: Liquid Wounds on the Planetary Body wat de politieke, ecologische en humanitaire gevolgen zijn van ons ingrijpen in watersystemen. Hij ziet dammen als een voorbeeld van ons streven om de natuur te beheersen en te gebruiken. Deze ingrepen brengen echter verborgen kosten met zich mee, waaronder de verstoring van biodiversiteit en het opsluiten van watermassa’s. Kim stelt dat we moeten leren om de aarde te zien als een gevoelige huid met inwendige organen – een onderling verbonden systeem dat een afspiegeling is van ons eigen lichaam, flora en fauna. Met zijn nieuwe project wil hij creatieve verbanden tussen deze systemen leggen door de fysiologie van dier- en plantsoorten, medische kennis en wetenschappelijke theorieën met elkaar te verweven. Om dit onderzoek te onderbouwen richt hij zich op daminfrastructuren in Azië en Europa, waarbij hij zowel de materiële impact als de symbolische weerklank ervan onderzoekt. De uitkomsten verwerkt hij in poëtische en tegelijk politieke beeldverhalen die in een later stadium de basis vormen voor ruimtelijk werk dat reflecteert op de impact van de mens op de planeet.