Lucila Novoa werd als kind geadopteerd en daarmee verplaatst van Colombia naar Nederland, zonder haar eigen toestemming. Als adoptiekind van kleur stelt zij in haar kunstpraktijk de vraag wat het betekent om mens te zijn. Deze kwestie staat aan de basis van het werk van zwarte feministische denkers zoals Sylvia Wynter, Denise Ferreira da Silva en Saidiya Hartman, die betogen dat de kern van het hedendaags mens-zijn wordt gevormd door een geracialiseerde orde van het menselijk bestaan. Bij geadopteerden van kleur is volgens Novoa de verbinding met een cultureel geheugen en ontstaansgeschiedenis ernstig verstoord, of zelfs verbroken. Als kunstenaar, schrijver en performer probeert zij deze ontstane ruimte te onderzoeken door een (beeldende) taligheid te ontwikkelen die uitdrukking geeft aan deze specifieke ervaring. In 2026 verblijft ze aan de residency R.A.R.O in Bogotá, Colombia, waar zij opnieuw verbinding wil maken met het land, de cultuur en de rituelen van haar voorouders. Tijdens deze periode werkt ze voornamelijk met klei en collage, waarvan ze ook een tekstuele vertaalslag maakt die de basis gaat vormen voor een publicatie die in 2027 wordt uitgebracht.