Nu Nazrina Rodjan ruim tien jaar consistent aan het werk is als kunstenaar, wil ze deze werkperiode aangrijpen om terug te kijken op de ontwikkeling van haar praktijk. Kan ze terugkerende patronen ontwaren? Welke keuzes zijn intuïtief ontstaan, en welke kunnen worden aangescherpt? Het project ‘Transformatie van een diasporische portretpraktijk’ biedt haar de tijd en ruimte voor onderzoek, materiaalstudie en kritische reflectie om haar artistieke kaders bewuster te formuleren en versterken. Voor haar is portretkunst zowel een politiek als persoonlijk middel om representatie te herdefiniëren. Door zich theoretisch meer te verdiepen in thema’s zoals magisch realisme, dekoloniaal denken en mondiale solidariteitsbewegingen wil Rodjan de conceptuele structuur van haar beeldtaal een impuls geven. Het concrete resultaat van deze periode bestaat uit een groot schilderij dat een verschuiving in haar beeldtaal markeert. Belangrijker voor Rodjan is echter de herpositionering van haar praktijk: van intuïtief naar bewust geconstrueerd en experimenteel.