Al jaren werkt Bert Frings op relatief klein formaat. In de komende periode wil hij onderzoeken wat formaat en ook de herhaling van onderwerpen voor zijn kunstpraktijk kunnen betekenen. Met behulp van linosnede grote vellen papier procesmatig te bedrukken, hoopt hij antwoorden op deze vraag te vinden. Dit proces is minder arbeidsintensief dan schilderen en geeft hem de mogelijkheid om sneller te schakelen en te beslissen, en waar nodig handmatig bij te werken. Ook wil hij experimenteren met de opzet van zijn stillevens en de objecten vrijer op het papier plaatsen, of wellicht gedeeltelijk of volledig opblazen. Wat is eigenlijk het uiterste formaat waarmee hij kan en wil werken? Kunnen de werken op papier op zichzelf staan, of worden het enkel schetsen voor toekomstige schilderijen?