Door te tekenen kan ik mijn imaginaire wereld creeëren. Iets dat zich afspeelt in een parallel universum. Een zoektocht naar het ongewone, of juist het gewone, zonder van te voren te weten waar ik heen ga en wat eruit zal komen. Het gaat om dwalen en slenteren om alles als informatie en inspiratie te kunnen zien. Ik gebruik de realiteit om te kunnen vertellen, verbanden te kunnen leggen tussen onderwerpen en landschappen die niet perse met elkaar in verbinding staan. Achter die strategie schuilt een verlangen om in het beeld te kunnen stappen, of er zelfs in te verdwijnen.\r\nMijn tekeningen maak ik vrij intuïtief. Mensen vragen me voortdurend om het werk te analyseren. Kunst moet geduid worden, maar zelf heb ik daar niet direct behoefte aan. Ik voeg elementen samen in een beeld dat imaginair is. In hun opeenvolging leiden die elementen niet naar een oplossing, althans niet zoals we dat zouden verwachten. Normaal dient een beeld om dingen te verduidelijken, maar ik probeer een omgekeerde route te volgen. Ik wil een beeld maken dat dingen onduidelijker maakt, waardoor de bezoeker (ook letterlijk) in het beeld kan verdwijnen.\r\nIn mijn dagelijkse beroepspraktijk ben ik steeds op zoek naar samenwerkingsvormen die verder gaan dan mijn tekeningen. Zo bereik ik enerzijds steeds een nieuw publiek, anderzijds verrijkt het mijn werk om buiten het toch al grote papier te denken. Daarnaast brengen deze samenwerkingen mij op andere plekken dan mijn atelier, waardoor mijn eigen omgeving van grote invloed blijft op mijn werk.
