De ziel is het naar binnen gekeerde heelal
Opgeleid als beeldend kunstenaar, raakte ik verstrikt in film, zoals dat gaat; per toeval. Dit werd mijn onderzoeksterrein, geboeid door het medium, zo gecompliceerd en ongrijpbaar (als het leven zelf?), begon ik met exploraties, try and error. Korte filmpjes vanuit een verhaal of juist zonder verhaal en wat dan leidraad vormt. Een pointe, een idee, een gegeven zonder script, of zoals in de beeldende kunst, wat mijn oorsprong is, een fascinatie volgen, oplettend, om ten slotte uit te komen bij iets wat nooit vooraf bedacht had kunnen zijn. En zo kom je vanzelf op verboden terrein; het onderzoek van de eigen ziel, terrein ook van de psychoanalyse, wat in een kwade reuk is komen te staan. Alsof de problemen van de wereld aan je voorbij gaan, of je slechts urgent kan zijn door je met de actualiteit bezig te houden. Alsof al die verwarring, die chaos in de wereld niet voortkomt uit de mens, het menselijk handelen en daardoor slecht op dat niveau kan worden opgelost. Te beginnen bij, hoe wij met elkaar omgaan en wie wij zijn. Een kunstenaar hoeft ook niets op te lossen, maar stelt zichzelf vragen door middel van zijn werk.
publicaties
Etalage project
Een miniatuur étalage in de vensterbank waar ik woon, met daarin een 2 maandelijks wisselende inhoud, gericht op de straat en de passanten. Naast de visuele inhoud is er ook plaats voor enkele regels tekst.