Joost Vermeer

(EN) I’m fascinated by the processes of deterioration, neglect, and decay in the urban environment and the emotional connection we have with these cycles. How do we react to our ever-changing urban surroundings, and how can this environment simultaneously provide me with the materials and tools to understand it? Can demolition be parallel to mourning and material decline to vulnerability? The constant need to construct, demolish, renew, and repair serves as a reminder that nothing lasts forever and everything inevitably breaks down. I’m particularly intrigued by our desire to control the inescapable passage of time and the material preservation of our surroundings. My observations form the foundation for paintings and sculptures, often created from or incorporating found materials, that engage in a dialogue between people, material, and time. In seeking a renewed appreciation for the remnants of our public spaces, I question how material transience can also hold emotional significance for us.

(NL) Ik ben gefascineerd door de processen van achteruitgang, verwaarlozing en verval in de stedelijke omgeving en de emotionele band die we hebben met deze cycli. De voortdurende behoefte om te bouwen, af te breken, te vernieuwen en te repareren, herinnert ons eraan dat niets voor altijd blijft en alles vergaat. Ik ben vooral geïntrigeerd door hoe we proberen de onvermijdelijke passage van de tijd te beheersen, evenals de materiële instandhouding van onze omgeving. Mijn observaties vormen de basis voor schilderijen en sculpturen, vaak gemaakt van gevonden materialen, die een dialoog aangaan tussen mensen, materiaal en tijd. In mijn onderzoek naar een hernieuwde waardering voor de restanten van onze publieke ruimtes, stel ik de vraag hoe materiële vergankelijkheid ook emotionele betekenis voor ons kan hebben.