Als ik om me heen kijk, valt me altijd wel iets op. Zoals: Twee mensen lopen in elkaars buurt, en lopen in hetzelfde ritme. Terwijl ze helemaal niet bij elkaar horen. Of: Een reiger en een voorbijganger kijken elkaar even aan. En dan denk ik ‘Zouden die man en die reiger samen een toneelstuk opvoeren?’ Of: ‘Weten of voelen die mensen dat ze hetzelfde loopritme hebben? Zou hun hartslag ook gelijkgaan?’ De belangrijkste vraag lijkt steeds wel: ‘Zou je deze situatie ook anders kunnen zien?’ Of beter nog: ‘Op welke manieren kun je deze situatie allemaal zien?’ Een gedachte die bij mij past is ‘ik weet dat die man en die reiger elkaar toevallig aankijken, maar ik ga er nu anders naar kijken. Ik kijk alsof het een toneelstuk is van een man en een reiger.’ Een gedachte die niet bij mij past, maar die ik wel wil kunnen denken is: ‘Als dit een rampsituatie was met grote tekorten, zouden ze misschien naar elkaar kijken als mogelijk voedsel.’ Er is vaak een keuze in hoe je naar dingen kunt kijken. Er is niet 1 waarheid, maar de wereld is een chaos en iedereen probeert daar een beetje houvast in te zoeken door een eigen blik te gebruiken. Mijn pogingen om dat echt te zien en te voelen noem ik ‘werk’. Ik wil graag orde én chaos scheppen: ik laat je mogelijke verhalen zien die tegelijkertijd verwarren en geruststellen.
Mijn werk als kunstenaar kijkt naar het kijken zelf, het richt zich op verschillende manieren om naar situaties te kijken. Vaak ontwerp ik speciale projecten of kunstevenementen voor specifieke situaties. Ik ben erg blij met een tekst die een jury ooit over mijn werk schreef: 'Van den Berg speelt met alles wat wij als vanzelfsprekend aanvaarden. Haar concepten gaan over het kijken en het daarvan bewust worden. Het is als het argeloos wandelen over een trottoir totdat je voet op een scheefliggende tegel stapt ' Zie judithvandenberg.com
Als educator werk ik samen met Geneviève Kooijman als 'Superduo'. Zie superduo.nl
