Je bekijkt een schilderij. Voor sommigen lijkt het nergens op, anderen vinden het lelijk, maar de lezer begrijpt dat het schilderij niks voor wil stellen en ook niet wil behagen. Het wil zijn. Het wil zijn zoals een zoogdier is; van binnenuit gegroeid, omgeven door een huid. Wil het begrepen worden? Het wil zich in elk geval niet in nevels hullen. Het wil spreken en ondergaan. Geaccepteerd worden. Het is natuurlijk een object maar het wil de illusie hebben een subject te zijn.
In het atelier ben ik 'een soort schilder'. Schilderkunst is mijn referentiekader maar mijn werk bestaat niet altijd uit verf op doek en hangt niet altijd aan de muur. Buiten het atelier werk ik geregeld in situ, installatie-achtig.
Buiten het atelier ben ik tevens 'een soort onderzoeker'. In het recente verleden heb ik als research-artist diverse projecten geïnitieerd die betrekking hebben op historische decoratieve kunst in de gebouwde omgeving.
(2025)
Sinds ik bovenstaande schreef heeft mijn schilderen een copernicaanse wending genomen; het nieuwste werk is weliswaar nog steeds conceptueel maar daarbinnen worden biografische factoren nu expliciet tot motief.
(2026)
