Micha Prinsen

Mijn praktijk onderzoekt de relatie tussen structuur en oppervlakte, tussen functie en vorm, en de manier waarop we ons verhouden tot onze materiële en natuurlijke omgeving. Ik werk met gevonden materialen van bijvoorbeeld de straat, uit lokale containers, via Marktplaats of uit oude industriële voorraden. Verzamelen beschouw ik niet alleen een voorbereiding maar het is een essentieel onderdeel van het werk, een sculpturaal gebaar. Ik ben geïnteresseerd in de informele, lokale systemen die ontstaan rondom hergebruik, deconstructie, reparatie en uitwisseling.

Waar ik eerder werkte vanuit controle, afwerking en een sterk vormgericht proces als onderzoek naar de relatie tussen vorm en functie, is mijn werkwijze nu veel procesmatiger geworden. Het uitsnijden van EPS, het aanbrengen van hars en hoogglanslak heeft plaats gemaakt voor het bouwen van binnenuit, vormen laten ontstaan door middel van assemblage, improvisatie en het reageren op materiaal en context. Het maakproces wordt een spel, met de materialen, de plek en de omstandigheden waarin het werk tot stand komt.

Een terugkerend motief in mijn werk is dat van de schildpad. Niet als dier dat ín een schild leeft maar als dier dat zijn schild ís. Deze metafoor helpt me nadenken over de verwevenheid van binnen- en buitenkant, van lichaam en structuur, mens en natuur. Wat voor soort structuur ondersteunt een vorm? Hoe reageert de buitenkant op het binnen? Dat zijn sculpturale vragen, maar ook sociale.

Ik zie mijn sculpturen niet alleen als objecten maar als dragers van ervaring. Ze bevatten het toeval van de vondst, de route van het verzamelen, de plek van herkomst, het eerdere leven van het materiaal. Kan een vorm die sociale geschiedenis reflecteren? Kan het beweging, ontmoeting, sporen dragen?

Ik beschouw sculptuur als een situatie van relaties tussen materialen, plekken, mensen en processen.