Al bijna twintig jaar reis ik naar kusten, meren en bossen in Noord-Amerika, Europa en recentelijk Peru. Ik zoek plekken op, geïnspireerd door films of series, die onder druk staan door massatoerisme of klimaatverandering. Mijn houtskooltekeningen zijn geen weergaven van specifieke plaatsen, maar pogingen om een sfeer van bewustzijn op te roepen: momenten bevroren in de tijd, waarin uren en dagen samenvallen in één enkele seconde. Door kenmerken van concrete waarnemingen te verminderen, worden mijn tekeningen universeel en onbepaald — als echo’s van vele vergelijkbare plekken. De tekening behoudt de vluchtige kwaliteit van de oorspronkelijke filmstill of foto, in lagen houtskool opgebracht, waardoor een mysterieuze sfeer ontstaat die de vergankelijkheid en ongrijpbaarheid van het vastgelegde moment vertegenwoordigt. Door de intensieve opbouw ontstaat een sfeer van verstilling, waarin iets lijkt te broeien onder het oppervlak — alsof er elk moment iets kan gebeuren, of net is gebeurd: het ‘dode punt van de schommel’ noem ik dit ook wel, waar alles in evenwicht is.
De abstracte kwaliteit van het materiaal gaat verder dan de oorspronkelijke foto of videostill. Van dichtbij vallen de figuratieve beelden uiteen in ritmes van toetsen en vegen, waardoor de toeschouwer wordt uitgenodigd om langzaam en aandachtig te kijken.
De laatste jaren is mijn werk steeds meer verschoven richting mondiale thema’s als klimaatverandering, massatoerisme en de spanning tussen individuele en collectieve beleving. Toch blijft het geworteld in een ambachtelijk en langzaam proces — slow-art in al zijn eenvoud: met enkel houtskool, gum en papier als materiaal.
