Zonder de werkelijkheid te zien kijk ik door de verf naar mijn eigen ongrijpbare wereld in mijn schilderijen. Deze wereld wil ik met andere mensen delen. Daarom is schilderen wat mij voortdrijft in het leven. Het is van de drang om te schilderen dat ik om mij heen kijk. Dagelijkse dingen om mij heen zoals lege gebouwen of bouwplaatsen die verlaten zijn en bergen met bouwpuin (zoals stenen en beton) zijn voor mij een visuele inspiratiebron. Het lijkt alsof ze in een tussenwereld zijn; de materialen hebben geen functie meer en zijn nog niet terug naar de natuur. Die wereld geeft mij een onbestemd gevoel en is voor mij een menselijke gemaakte natuur. In het schilderen zoek ik met vormen en kleuren dezelfde wrijving en spanning van deze tussenwereld. Mijn schilderijen zijn geen vraag of antwoord op de werkelijkheid maar willen juist een autonome bron zijn: het schilderij zelf.
Oevers
In het Schreiershuisje verbeeldt Tobias Lengkeek met zijn werk ‘Oevers’ het spel dat de scheepslieden speelden met hun leven door de veilige vaste grond te verlaten voor het water.