In de zomer van 2025 stapt Maurik Stomps aan boord van de Atlas, een zeegaand schip dat langs de kust van Noorwegen vaart en tegelijkertijd dienstdoet als kunstenaarsresidentie. Tijdens deze periode wil hij stilstaan bij de druk die hij de laatste jaren steeds vaker ervaart bij het maken van nieuw werk. Druk om te presteren, om vooral niet te falen en om aan de verwachtingen van zijn omgeving te voldoen. Nu vindt Stomps dat het tijd is voor een introspectieve zoektocht naar zichzelf en zijn kunstenaarspraktijk. Daarbij gaat hij op zoek naar de oorsprong van deze creatieve impasse op een manier die bij hem past: al makend reageren op de wereld om hem heen, zonder al te veel stil te staan bij de relevantie, het nut of de noodzaak. Tijdens zijn residentie op de Atlas gaat hij objecten naar de zeebodem laten zakken, waarbij hij een antwoord probeert te vinden op vragen als: Wat is de uitwerking van de immense druk op deze objecten? Hoe kan ik deze druk ombuigen tot een maakproces? Stomps ziet de handeling rondom het laten afdalen en vervormen van de objecten als speels decor voor een proces over loslaten, rouw, intergenerationeel trauma en familiebanden.