Met ‘Dysphonia Device’ onderzoekt Daniel Tuomey de menselijke behoefte om spraak synthetisch te reproduceren. Hij laat zich daarbij leiden door de geschiedenis van spraaksynthese, van 19e-eeuwse mechanische modellen van het stembandstelsel tot hedendaagse digitale stemmen. Tuomey onderwerpt deze technologische geschiedenis aan een sociolinguïstische analyse, met speciale aandacht voor de ‘upper class’ accenten die deze technologie (vaak tevergeefs) probeert te imiteren. Binnen dit project vergelijkt hij deze technologische geschiedenis met menselijke manieren om accenten te imiteren en parodiëren. Zijn eigen afkomst uit de Ierse middelklasse en aanverwante sociale tradities spelen hierin een centrale rol. Zijn bevindingen komen samen in een stop-motion animatiefilm waarin hij geboetseerde modellen van zijn lichaam combineert met mechanische en digitale technologie, waardoor een nieuw spraakapparaat ontstaat dat met een digitaal gesynthetiseerde stem vertelt over de angsten rond spraaksynthese.